Als een partitie op een virtuele disk in Oracle VirtualBox (voorheen Sun VirtualBox) vol is dan denk je dat je een probleem hebt en dat je een nieuwe grotere VirtualBox image moet gaan maken. Tot VirtualBox 4.0 was dit zo, … Verder lezen →

Bij de installatie van Ubuntu krijg je de vraag op welke partitie je het nieuwe besturingssysteem wilt installeren. Het stappenplan neemt je de keuze uit handen door direct een suggestie te doen, namelijk het verkleinen van een deel van een van de bestaande partities om zodoende ruimte te maken voor Ubuntu. Maar misschien is dat voor de langere termijn niet de beste oplossing. En wat is er eigenlijk veranderd aan de harde schijf? Bij het werken met Windows was het wel zo overzichtelijk. Je had de C:-schijf en -afhankelijk van de fabrikant- ook nog een D:-schijf waarop alle persoonlijke bestanden stonden. Hoe zit dat onder Ubuntu? Waar slaat Ubuntu alle persoonlijke gegevens op?

Dit artikel is geschikt voor beginnende gebruikers van profiel 3 en verder.

Harde schijven en bestandssystemen

In Nederland is het vrijwel niet mogelijk een computer zonder besturingssysteem te kopen. Op een Apple vinden we altijd het Mac OS X-besturingssysteem en op alle andere computers een versie van Windows 7. In dit artikel gaan we uit van een in de winkel gekochte computer met een versie van Windows XP, Vista of Windows 7.

Een harde schijf is niet zonder meer geschikt voor . . . → Lees verder: Werken met harde schijven en partities

Wat is er voor nodig om meerdere Linux-distributies op een computer te installeren? Dit is het uitgangspunt van de serie artikelen over het multiboot installeren van meerdere Linux-distributies. Het klinkt moeilijker dan het in werkelijkheid is en is ook voor relatief beginnende gebruikers prima te doen.  De serie is tevens een goede kapstok voor artikelen over het partitioneren van de harde schijf onder Linux, de eigenaardigheden van de bootloader GRUB2 en om te testen hoe de Linux-distributies het doen op een netbook. Ik gebruik mijn Asus 1005-P als testmachine (al zijn de schermafdrukken afkomstig van een virtuele machine). Op de netbook worden de volgende distributies geïnstalleerd: Ubuntu, Jolicloud, OpenSUSE, Fedora, Linux Mint Debian en Debian. Waar de distributie een keuze heeft voor verschillende grafische werkomgevingen is, voor de vergelijkbaarheid, gekozen voor GNOME.

Uitgangspunten

De Asus 1005-PE heeft een harde schijf van 160 GB. Hiervan hou ik 40 GB apart voor het uitwisselen van persoonlijke bestanden tussen de distributie en ik kies ervoor hier een FAT32-partitie te gebruiken. Op de multibootcomputer komt geen Windows, maar de uitgangspunten voor het multiboot installeren zijn . . . → Lees verder: Multiboot installatie, stap 1: Het voorbereiden van de harde schijf

(Laatst bijgewerkt op 27 juni 2010; zie onderaan artikel voor meer informatie) Dit artikel is onderdeel van de reeks Ubuntu: de perfecte desktop. Lees (als je dat nog niet gedaan hebt) eerst het artikel Ubuntu: de perfecte desktop – Introductie, voordat je dit artikel leest. Als je een externe hardeschijf op je computer aansluit, dan [...]

Ik heb een externe harde schijf van Iomega, zo’n klein plat ding in metalliek grijs. 320GB (of 298GiB) in binnenzakformaat. Ik gebruik die momenteel om backups op te zetten, en mijn downloads (zoals Ubuntu ISO’s) staan daar ook op.

Standaard komt zo’n ding in FAT32 partitionering. Op zich is dat niet zo slecht, want dan zijn die schijfjes te gebruiken op zowel Linux, Windows als Mac (vermoed ik toch, ik ken niets van Mac). Alleen ben ik onlangs op een vervelende beperking gestoten. Ik had een backup gemaakt van een usb-stick van 8GB, en zelfs gecomprimeerd met bz2 was dat nog altijd rond de 6GB. Dat is dus een probleem voor FAT32, want die kan geen bestanden aan groter dan 2GB (4GB met 64KB clusters, maar dat wordt niet algemeen ondersteund).

Ik keek dus uit naar een ander filesystem om grotere bestanden te kunnen gebruiken. Mijn vereisten:

• Ondersteuning voor grote bestanden (>4GB)
• Read/write ondersteuning in zowel Linux als Windows, voor die enkele keren dat ik de harde schijf aansluit op een Windows-pc. Dat moet niet per sé native maar het moet wel gemakkelijk te installeren zijn.
• Crashbestendig: voor wanneer ik zo lomp ben om de usb-kabel uit te trekken voor alle gegevens goed en wel op schijf staan. Dus liefst een soort journalling filesystem, zodat ik geen half uur moet wachten op een schijfcontrole.

Als ik de mogelijke kandidaten overloop, dan geeft mij dat het volgende resultaat:

Ik ga de harde schijf in hoofdzaak met Linux gebruiken, dus NTFS lijkt me dan minder geschikt. coLinux, dwz het draaien van een Linux kernel onder Windows, klinkt als een interessant idee. Maar in een artikel op PolishLinux las ik daarover het volgende:

In short, we install coLinux on a windows machine, assure access to disk partions, and export all the mounted file systems using Samba.

Okeee… dus een volledige Linuxkernel, én ook nog eens Samba? Nee dank u, dat klinkt me een beetje als overkill in de oren. Ik zoek iets dat ik snel kan installeren op een machine die ik toevallig bezoek. Er staat dan ook niet voor niets op het einde van de pagina:

This solution does not provide an outstanding performance

Dan blijft er eigenlijk alleen nog ext3 over, met een van de filesystem drivers Ext2fsd of Ext2IFS. In het verleden heb ik altijd Ext2IFS gebruikt voor zo’n situaties, maar de recentste versie is van 27/10/2008, en ik heb niet de indruk dat er nog verder aan ontwikkeld wordt. Het is ook geen Free Software (free as in speech) maar Freeware (free as in beer). Met andere woorden het is verboden om Ext2IFS aan te passen of te verbeteren…
Ext2fsd daarentegen lijkt me nog een actief project: versie 0.48 is van 1 augustus 2009, én het is wel Free Software.
Nog een verschil tussen Ext2IFS en Ext2fsd: Ext2IFS gaat ext3 partities mounten als ext2, dus zonder journal. Ext2fsd kijkt wel naar het ext3 journal. In principe kan een ext4 partitie ook gemount worden als die aangemaakt is zonder extents, maar wat is dan nog het voordeel van een ext4 partitie als je geen extents hebt? Dan kan je beter ext3 pakken…

Mijn keuze valt dus op Ext2fsd. Daarna volgde het concrete inrichten van de harde schijf. Er stond al voor 160GB aan data op dus ik ben als volgt te werk gegaan:

1. Grote bestanden wissen zodat ik ruim onder de 150GB zat. Vooral iso’s van Linux distro’s kwamen in aanmerking, want die kan ik gemakkelijk opnieuw downloaden.
2. Met gparted de eerste (en enige) partitie verkleinen naar 160GB.
3. Een nieuwe ext3 partitie van 160GB maken.
4. De twee partities mounten en van de FAT32-partitie naar de ext3-partitie kopiëren met
   sudo mkdir /mnt/fat
   sudo mkdir /mnt/ext
   sudo mount /dev/sdg1 /mnt/fat
   sudo mount /dev/sdg2 /mnt/ext
   sudo rsync -av /mnt/fat/ /mnt/ext/
   sudo chown -R amedee:amedee /mnt/ext           # alle bestanden hadden root als owner
   chmod -R 664 /mnt/ext                          # alle bestanden hadden de executable bit op FAT32
   find /mnt/ext/ -type d -exec chmod a+x {} \;   # alle directories executable bit geven zodat browsing mogelijk is.
   sudo umount /mnt/fat
   sudo umount /mnt/ext
5. Met gparted de FAT32-partitie formatteren. Die moet eerst leeg gemaakt worden, anders lukt het verkleinen niet.
6. De FAT32-partitie verkleinen naar de kleinst mogelijke grootte. Gparted maakt daar automatisch 94,10MiB van, en FAT32 wordt omgezet naar FAT16.
7. De ext3 partitie vergroten zodat die de volledige vrije ruimte gebruikt (298GiB).
8. Ext2Fsd downloaden en op de FAT-partitie zetten. Zo moet ik niet meer doen in Windows dan Ext2Fsd-0.48.exe (997,4KB) installeren.

Ik heb een externe harde schijf van Iomega, zo’n klein plat ding in metalliek grijs. 320GB (of 298GiB) in binnenzakformaat. Ik gebruik die momenteel om backups op te zetten, en mijn downloads (zoals Ubuntu ISO’s) staan daar ook op.

Standaard komt zo’n ding in FAT32 partitionering. Op zich is dat niet zo slecht, want dan zijn die schijfjes te gebruiken op zowel Linux, Windows als Mac (vermoed ik toch, ik ken niets van Mac). Alleen ben ik onlangs op een vervelende beperking gestoten. Ik had een backup gemaakt van een usb-stick van 8GB, en zelfs gecomprimeerd met bz2 was dat nog altijd rond de 6GB. Dat is dus een probleem voor FAT32, want die kan geen bestanden aan groter dan 2GB (4GB met 64KB clusters, maar dat wordt niet algemeen ondersteund).

Ik keek dus uit naar een ander filesystem om grotere bestanden te kunnen gebruiken. Mijn vereisten:

• Ondersteuning voor grote bestanden (>4GB)
• Read/write ondersteuning in zowel Linux als Windows, voor die enkele keren dat ik de harde schijf aansluit op een Windows-pc. Dat moet niet per sé native maar het moet wel gemakkelijk te installeren zijn.
• Crashbestendig: voor wanneer ik zo lomp ben om de usb-kabel uit te trekken voor alle gegevens goed en wel op schijf staan. Dus liefst een soort journalling filesystem, zodat ik geen half uur moet wachten op een schijfcontrole.

Als ik de mogelijke kandidaten overloop, dan geeft mij dat het volgende resultaat:

Ik ga de harde schijf in hoofdzaak met Linux gebruiken, dus NTFS lijkt me dan minder geschikt. coLinux, dwz het draaien van een Linux kernel onder Windows, klinkt als een interessant idee. Maar in een artikel op PolishLinux las ik daarover het volgende:

In short, we install coLinux on a windows machine, assure access to disk partions, and export all the mounted file systems using Samba.

Okeee… dus een volledige Linuxkernel, én ook nog eens Samba? Nee dank u, dat klinkt me een beetje als overkill in de oren. Ik zoek iets dat ik snel kan installeren op een machine die ik toevallig bezoek. Er staat dan ook niet voor niets op het einde van de pagina:

This solution does not provide an outstanding performance

Dan blijft er eigenlijk alleen nog ext3 over, met een van de filesystem drivers Ext2fsd of Ext2IFS. In het verleden heb ik altijd Ext2IFS gebruikt voor zo’n situaties, maar de recentste versie is van 27/10/2008, en ik heb niet de indruk dat er nog verder aan ontwikkeld wordt. Het is ook geen Free Software (free as in speech) maar Freeware (free as in beer). Met andere woorden het is verboden om Ext2IFS aan te passen of te verbeteren…
Ext2fsd daarentegen lijkt me nog een actief project: versie 0.48 is van 1 augustus 2009, én het is wel Free Software.
Nog een verschil tussen Ext2IFS en Ext2fsd: Ext2IFS gaat ext3 partities mounten als ext2, dus zonder journal. Ext2fsd kijkt wel naar het ext3 journal. In principe kan een ext4 partitie ook gemount worden als die aangemaakt is zonder extents, maar wat is dan nog het voordeel van een ext4 partitie als je geen extents hebt? Dan kan je beter ext3 pakken…

Mijn keuze valt dus op Ext2fsd. Daarna volgde het concrete inrichten van de harde schijf. Er stond al voor 160GB aan data op dus ik ben als volgt te werk gegaan:

1. Grote bestanden wissen zodat ik ruim onder de 150GB zat. Vooral iso’s van Linux distro’s kwamen in aanmerking, want die kan ik gemakkelijk opnieuw downloaden.
2. Met gparted de eerste (en enige) partitie verkleinen naar 160GB.
3. Een nieuwe ext3 partitie van 160GB maken.
4. De twee partities mounten en van de FAT32-partitie naar de ext3-partitie kopiëren met
   sudo mkdir /mnt/fat
   sudo mkdir /mnt/ext
   sudo mount /dev/sdg1 /mnt/fat
   sudo mount /dev/sdg2 /mnt/ext
   sudo rsync -av /mnt/fat/ /mnt/ext/
   sudo chown -R amedee:amedee /mnt/ext           # alle bestanden hadden root als owner
   chmod -R 664 /mnt/ext                          # alle bestanden hadden de executable bit op FAT32
   find /mnt/ext/ -type d -exec chmod a+x {} \;   # alle directories executable bit geven zodat browsing mogelijk is.
   sudo umount /mnt/fat
   sudo umount /mnt/ext
5. Met gparted de FAT32-partitie formatteren. Die moet eerst leeg gemaakt worden, anders lukt het verkleinen niet.
6. De FAT32-partitie verkleinen naar de kleinst mogelijke grootte. Gparted maakt daar automatisch 94,10MiB van, en FAT32 wordt omgezet naar FAT16.
7. De ext3 partitie vergroten zodat die de volledige vrije ruimte gebruikt (298GiB).
8. Ext2Fsd downloaden en op de FAT-partitie zetten. Zo moet ik niet meer doen in Windows dan Ext2Fsd-0.48.exe (997,4KB) installeren.

Pfffoe, wat een gebeurtenis. Wat een tijd.Na vijf uur partitioneren zou je zeggen: het is toch gedaan? Nee, nog een uur en pas dan is het partitioneren gedaan. Dan heb ik een perfect ingedeelde schijf!Nadat het partitioneren was gedaan, was ik heel tevreden.